Translate

Τρίτη, 10 Δεκεμβρίου 2013

Η αγκαλιά της Παναγιάς



Περασμένα πολλά τα χρόνια από τα μαλλιά της Κυρά Ανθής.
Σαν χιονισμένο το γεροντικό κεφάλι, ακουμπά με εγκατάλειψη στο μαξιλάρι, στο κρεβάτι του πόνου. Ο χρόνος άφησε πολλά και δύσκολα σημάδια στο κουρασμένο από τις κακουχίες σώμα της. Ήρθαν αρρώστιες που χρόνια πολλά την έχουν ταλαιπωρήσει και τώρα στα στερνά της , με γαλήνη και ηρεμία περιμένει την λύτρωση που θα την φέρει κοντά στην μεγάλη της αγάπη. Την Παναγιά.!!!!!
Πολύ την αγάπησε την Παναγιά η κυρά Ανθή. Πολύ την τίμησε, πολύ την δόξασε. Της αξίζει να βρεθεί κοντά της.!!!!!!!
Κατάφερε μάλιστα να μεταλαμπαδεύσει αυτήν της την αγάπη για την Παναγιά και στην κόρη της την Νεκταρία. Μεγάλη γυναίκα πια η Νεκταρία, δεν κατάφερε να κάνει δική της οικογένεια και έμεινε για πάντα κοντά στην κυρά Ανθή να την φροντίζει με περίσσια αγάπη και υπομονή.
Αυτή ήταν όλος ο κόσμος της. Αυτή…..και η Παναγία. Και οι δύο γυναίκες μεγάλη αγάπη που της είχαν.
Η Νεκταρία καθισμένη δίπλα στο κρεβάτι της κυρά Ανθής , να της κρατά το χέρι. Η ώρα πλησίαζε…. Η ώρα για το μεγάλο ταξίδι της κυρά Ανθής. Η ευλογημένη ώρα για κάθε καλό Χριστιανό. Η ώρα της δικαίωσης για μια ζωή.
Γεμάτη αγάπη για τον Χριστό και την γλυκιά του μητέρα και μητέρα όλων μας, την Παναγία μας. Ξάφνου η κυρά Ανθή καρφώνει το βλέμμα της ψηλά στο ταβάνι, το πρόσωπο της φωτίζεται….και χάνεται για λίγο. Η Νεκταρία ανησυχεί, της σφίγγει το χέρι.
Μάνα.!!!! …βγάζει μια κραυγή.
Δυο λεπτά……Τρία λεπτά……Τρία λεπτά και κάτι…….
Η κυρά Ανθή επιστρέφει στο τώρα, ξανά. Ένα μεγάλο χαμόγελο έχει απλωθεί σε όλο της το πρόσωπο. Με όση δύναμη έχει απομείνει στο ταλαιπωρημένο από τις αρρώστιες σώμα, ανακάθεται στο κρεβάτι και πιάνοντας και τα δύο χέρια της Νεκταρίας στα δικά της, της μιλά και λέει.
Νεκταρία ,παιδί μου. Άκου τι θα σου πω. Είδα μια εικόνα. Μια εικόνα της Παναγιάς που ποτέ δεν είχα ξαναδεί ως τα τώρα, σε καμία εκκλησία. Ήταν η Παναγιά στον θρόνο της παιδί μου και είχε ανοίξει τα δύο της χέρια ,σαν να περίμενε κάποιον που πλησίαζε, να πάει να χωθεί στην αγκαλιά της.
Είχε ένα υπέροχο χαμόγελο όλο καλοσύνη και αγάπη και τα μάτια της Νεκταρία μου …αυτά τα μάτια είχαν τόση γλύκα παιδί μου ,τόση ομορφιά, τόσο φως. Αχ αυτά τα μάτια της Παναγιάς, Νεκταρία παιδί μου. Αχ αυτά τα μάτια.!!!!!

Υπήρχε και κάτι άλλο όμως μέσα τους που δεν κατάφερα να διακρίνω καλά. Κάτι πολύ γνωστό μου μα και άγνωστο μαζί. Τέλος πάντων. Άκου Νεκταρία. Άκου.
Θέλω παιδί μου αυτήν την εικόνα που μόλις σου περιέγραψα, να βρεις έναν καλό αγιογράφο και να τον βάλεις να στην κάνει εικόνα. Ακούς Νεκταρία; Εικόνα. Όπως ακριβώς την είδα. Όπως στην είπα. Αυτή παιδί μου είναι η τελευταία χάρη που σου ζητώ.
Η τελευταία μου επιθυμία. Ορκίσου μου ότι θα το κάνεις.  Έλεγε με αγωνία η κυρία Ανθή. Και δεν σταμάταγε μέχρι στο τέλος ,η Νεκταρία να πάρει όρκο.
Ναι μητέρα. Σου το ορκίζομαι είπε με λυγμούς η Νεκταρία καθώς καταλάβαινε ότι έφτασε η ώρα. Και πράγματι είχε φτάσει η ώρα. Και καθώς πέρασε και έφυγε η ώρα, πήρε μαζί στο διάβα της και την ψυχούλα της κυρίας Ανθής.
Με ένα χαμόγελο ευτυχίας, το γέρικο κεφάλι έγειρε απλά και έκλεισε τα μάτια.
Η ευλογία του ειρηνικού θανάτου, που δίνει ο Θεός στον καθένα ,που είχε ενάρετο βίο και καθαρή ψυχή…………
Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν πολύ δύσκολα για την Νεκταρία. Μονάχη πλέον στην ζωή να παλεύει με το μεροκάματο για να τα φέρει βόλτα. Φίλους και συγγενείς δεν είχε η καψερή. Μόνη πέρασε το υπόλοιπο, της ζωής το μονοπάτι. Αυτή και η μεγάλη της αγάπη η Παναγία. Μαζί τα λέγανε οι δύο τους για ώρες και ώρες. Τι να τους κάνει τους φίλους;
Αν ξέχασε την υπόσχεση που είχε δώσει στην κυρά Ανθή; Όχι βέβαια.
Ξέκλεβε η φτωχούλα λίγα λίγα λεφτουδάκια από τις ανάγκες της ,σε κάποιο κομπόδεμα για αυτό τον σκοπό. Είχε όμως μια αδυναμία η Νεκταρία στην ζωή, που δεν την άφηνε εύκολα να μαζέψει τα λεφτά. Αδυναμία;……χμ.!!!!!!
Εξαρτάται πως θα το δει κανείς….Της άρεσε να κάνει ελεημοσύνες.!!!!!
Στερούσε ακόμα και από τον εαυτό της το φαγητό, για να τρέξει να ταΐσει κάποια φτωχιά οικογένεια, να ντύσει κάποιο ορφανό, να πάρει φάρμακα για άπορους.
Ότι μπορούσε και ότι πρόκανε. Αυτό της έδινε δύναμη, της έδινε κουράγιο ,μα και χωρίς να το ξέρει της έδινε και ευλογία.!!!!!
Γιατί η Νεκταρία ήξερε να κάνει ελεημοσύνη. Όπως την ζητάει η Παναγιά. Όπως πρέπει. Πήγαινε στου φτωχού το σπίτι, άφηνε αυτά που είχε μαζί της, χτύπαγε την πόρτα….και έφευγε γρήγορα γρήγορα μην προφτάσουν και ανοίξουν και την δουν.. Άνοιγαν οι φτωχοί ,έβρισκαν τα τρόφιμα ή ότι άλλο για την περίσταση, και σήκωναν το βλέμμα ψηλά με βουρκωμένα μάτια ,και ευχαριστούσαν την Παναγιά.
Αυτό το ευχαριστώ, ανέβαινε αμέσως σαν το ποιο ακριβό μύρο στην Παναγιά, και αρωμάτιζε το θρόνο της. Ευχαριστώ Παναγιά.!!!!!!!! Όχι, ευχαριστώ Νεκταρία. Αυτήν δεν την ήξεραν καθόλου. Κανείς δεν την είχε δει. Ευχαριστώ Παναγιά.!!!!!!

Και η Παναγία έκανε αυτό το ευχαριστώ των φτωχών ευλογία, και το έστελνε αμέσως στην ψυχούλα της Νεκταρίας…….
Έτσι της πήρε χρόνια αρκετά, μέχρι να μαζέψει κάποιο σοβαρό κατά την γνώμη της ποσό, για να εκπληρώσει την τελευταία επιθυμία της μανούλας της.
Τις τελευταίες ημέρες η Νεκταρία πολύ συχνά έβλεπε την κυρά Ανθή στον ύπνο της. Απλά την κοίταζε και της χαμογελούσε. Τίποτα άλλο. Ούτε της μίλαγε, ούτε τίποτα. Απλά την κοίταζε και της χαμογελούσε. Πολύ είχε προβληματιστεί η Νεκταρία.
Κάποιο πρωί λοιπόν, με τα πολλά το πήρε απόφαση. Σχεδόν γριούλα τώρα και αυτή, ήξερε πως και η δική της ώρα δεν ήταν μακριά. Και έπρεπε  να κάνει οπωσδήποτε αυτό που είχε υποσχεθεί στην μανούλα της.
Άναψε το καντηλάκι της Παναγιάς και έτρεξε να ανοίξει το κομπόδεμα, που μάζευε όλα αυτά τα χρόνια για τον αγιογράφο που θα έφτιαχνε την εικόνα.
Μέτραγε κάμποση ώρα. Μέτραγε και έγραφε. Μέτραγε και έγραφε. Μην χάσει και την πρόσθεση. Και στο τέλος έμεινε ακίνητη να κοιτά…μια τα λεφτά, μια το χαρτί με την πρόσθεση. Το πρόσωπο της φωτίστηκε και έλαμψε. Μια απέραντη γαλήνη πλημμύρισε όλο το δωμάτιο. Πλημμύρισε την ψυχή της.
Δύο λεπτά……..Τρία λεπτά……..Τρία λεπτά και κάτι…….
Ξάφνου συνήλθε και ένα μεγάλο χαμόγελο είχε απλωθεί σε όλο της το πρόσωπο. Ήξερε τι έπρεπε να κάνει. Ναι. Ήξερε.!!!!!
Εκείνη την ημέρα, μια φτωχή οικογένεια που είχε για μήνες κομμένο το ρεύμα, είδε με έκπληξη τον τεχνικό της εταιρίας, να τους συνδέει το ρεύμα ,που κάποιος άγνωστος είχε πληρώσει.
Ο Δημητράκης το ορφανό της γειτονιάς που το μεγάλωναν οι παππούδες του, θα έβαζε για πρώτη του φορά ένα παλτό.
Η Τασούλα ,άνεργη για μήνες θα έβρισκε κάτω από την πόρτα της ένα φάκελο με κάποια χρήματα. Γύρω στις τριάντα οικογένειες θα έβαζαν πιάτο με φαγητό στο τραπέζι. Πιάτο με φαγητό, που είχαν να δουν αρκετές ημέρες.
Η Μαργαρίτα θα έβρισκε στην πόρτα της καινούργια ρούχα. Η Μαργαρίτα. Το ξεβράκωτο της γειτονιάς. Έτσι την έλεγαν οι….{άνθρωποι} γιατί γύρναγε η φτωχή πάντα με κουρέλια.
Εκείνη την ημέρα…..Θεέ μου!!!!!!! Εκείνη την ημέρα. Πόσα πολλά που έγιναν, εκείνη την ημέρα. Από μια φτωχική γειτονιά της πόλης μας ,πόσα πολλά ευχαριστώ που άκουσε η Παναγιά, εκείνη την ημέρα. Πλημμύρισε ο θρόνος της με μύρο. Πλημμύρισε!!!!
Και δεν προλάβαινε να στέλνει η Παναγιά ευλογίες…..στην Νεκταρία!!!!!! Εκείνη την ημέρα.!!!!! Τόσο πολύ αγάπησε η Παναγιά εκείνη την ημέρα την Νεκταρία που ………… ήθελε να την σφίξει στην αγκαλιά της. !!!!!!!
Και την κάλεσε.!!!!! Εκείνη την ημέρα.!!!!!!!!!!!! Και εκείνη πήγε.!!!!!!!!...................

Η Νεκταρία δεν κατάφερε να κάνει την επιθυμία της μητέρας της πραγματικότητα. Η Νεκταρία δεν ζωγράφισε ποτέ την εικόνα της Παναγίας στην γη. Μια Παναγιά με ένα καλοσυνάτο πλατύ χαμόγελο, με ανοιχτά τα χέρια της, όπως ανοίγει η κάθε μάνα τα χέρια της, για να αγκαλιάσει το παιδί της που την πλησιάζει.
Μια εικόνα που η Νεκταρία πίστευε ότι έπρεπε να γίνει στην γη, αλλά χωρίς να το ξέρει την είχε ζωγραφίσει η ίδια ….στον ουρανό. Και πλησίαζε τώρα…..αυτή την εικόνα.!!!!!!!!!
Και αυτά τα μάτια της Παναγίας…Θεέ μου!!! ήταν όπως τα είχε περιγράψει η μητέρα της πριν από χρόνια.
Θυμάται τα λόγια της σαν να ήταν τώρα που της τα είχε πει. {Είχε ένα υπέροχο χαμόγελο όλο καλοσύνη και αγάπη και τα μάτια της Νεκταρία μου … αυτά τα μάτια είχαν τόση γλύκα παιδί μου ,τόση ομορφιά, τόσο φως. Αχ αυτά τα μάτια της Παναγιάς, Νεκταρία παιδί μου. Αχ αυτά τα μάτια.!!!!! Υπήρχε και κάτι άλλο όμως μέσα τους ,που δεν κατάφερα να διακρίνω καλά.
Κάτι πολύ γνωστό μου μα και άγνωστο μαζί
Η Νεκταρία πλησιάζοντας προς την ανοιχτή αγκαλιά της Παναγίας, δεν κρατήθηκε και κοίταξε βαθιά, μέσα στα μάτια της Παναγιάς. Τι να ήταν αυτό άραγε που δεν μπόρεσε να διακρίνει η μητέρα της; Κάτι πολύ γνωστό, μα κι άγνωστο μαζί.
Η Παναγιά της χαμογέλασε.!!!!! Και τότε …..είδε……….Είδε αυτό που υπήρχε στα μάτια της Παναγίας.!!!!!!!!!!!!!!! Είδε…..την Νεκταρία!!!!!!!!!
Με δυο υπέροχα κατάλευκα φτερά…..Αγγέλου!!!!!
Άνοιξε το βήμα της και με έναν λυγμό, χώθηκε στην αγκαλιά που την περίμενε. Στην αγκαλιά της Παναγίας.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Και έμεινε εκεί για……………
Δύο λεπτά………..Τρία λεπτά………….Μια αιωνιότητα!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!


Πατήρ-Ιωάννης

6 σχόλια:

  1. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Αυτό το σχόλιο αφαιρέθηκε από έναν διαχειριστή ιστολογίου.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υπεροχή ιστορία πάτερ! Τις ευλογίες σας! Και να μας δίνετε περισσότερες τέτοιες ωραίες ιστορίες! Ευλογείτε !

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. Σας ευχαριστω...την ευλογια σας.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  5. ΕΞΑΙΡΕΤΙΚΟ!!!!!!!!!!!!!!!!Ας μας σκεπάζει όλους η Παναγία...

    ΑπάντησηΔιαγραφή